Terugblikken met Hans van Dokkum

Terugblikken met Hans van Dokkum 11 december 2018

In 2015 werd Hans van Dokkum rector van het Hervormd Lyceum West (HLW). Nu gaat hij met pensioen. Maar een beetje luieren gaat hij niet; nee daarvoor stroomt het onderwijsbloed hem te veel door de aderen. Een terugblik met een bevlogen rector.

Voordat je begon: weet je nog wat je verwachtingen waren van het HLW?
De dertien jaar ervoor ben ik rector geweest van het Haarlemmermeer Lyceum, een dynamische school in Hoofddorp, met Dalton- en tweetalig onderwijs en een afdeling voor topsporttalenten (LOOT) in Hoofddorp. Na daar dertien jaar rector te zijn geweest wilde ik graag nog een paar jaar werken, maar dan op een school met een heel andere context. Dat werd het HLW. Het HLW is een school aan de ‘rauwe kant’ van Amsterdam Nieuw-West, met veel leerlingen met een andere culturele achtergrond. Het leek me wel een mooie uitdaging.”

En?
“Dat was het ook. Wat me het meest opviel was dat de leerlingen op het HLW in potentie allemaal heel veel kunnen, maar dat veel leerlingen echt een achterstand hebben wanneer ze hier binnenkomen. En dan niet alleen op het gebied van taal, maar ook op het gebied van bijvoorbeeld cultuur, sport, algemene ontwikkeling. Dat is ook de reden dat het HLW voor het Hallo Wereld-concept heeft gekozen. Een profiel waarbij we de leerlingen meer willen bieden dan de gebruikelijke lesinhoud.”

Wat was het eerste waar je je hard (of moet ik zeggen ‘hart’) voor maakte?
“De school moest beter in de belangstelling komen te staan, zowel kwantitatief als kwalitatief. De financiën moesten verder op orde worden gebracht, aanpassingen in de organisatiestructuur en een sterker profiel voor de school waren de belangrijkste punten. Dat hebben we met elkaar opgepakt, met bijvoorbeeld het Hallo Wereld-concept.”

Vertel daar eens over.
“Het idee lag er al, maar moest nog handen en voeten krijgen. Dat is gelukt, onder andere door contact te zoeken met organisaties in de wijk. Ook hebben we het schoolgebouw aangepast zodat het meer de uitstraling van een ’Hallo Wereldschool’ kreeg. Dat maakt dat iedereen zich meer thuis voelt op het HLW.”

En die aanpassingen in de organisatie?
“We hebben bijvoorbeeld een ‘teamleider van de dag’ ingevoerd, voor alle dagelijkse zaken die ruis veroorzaken op een gewone schooldag, zoals verzuim of eruit sturen. Werkt heel goed. En we hebben op dit moment een goede schoolleiding, met een aantal nieuwe teamleiders. Ook hebben we het tweetalig onderwijs opnieuw ingevoerd. Al die aanpassingen hebben ervoor gezorgd dat het HLW nu beter op de kaart staat en we zo’n 90 leerlingen meer hebben dan vorige jaren; ook meer vwo-leerlingen dan voorheen.”

Was het lastig om dat voor elkaar te krijgen?
“Natuurlijk wist iedereen dat er iets moest veranderen, maar mensen zijn ook gehecht aan wat ze hebben opgebouwd. Mijn geduld is soms wel op de proef gesteld. Andersom kan ik me voorstellen dat het personeel mij wel eens als ongeduldig heeft ervaren. Maar dan staat er ook wel een school om trots op te zijn.”

Ja?
“Jazeker, ik vind het HLW een stoere school. Ik vind dat we met elkaar een ‘goed stel’ zijn. Een team met zoveel goede leraren met de juiste toon en houding naar leerlingen en een stabiele schoolleiding vind je niet snel. De basis van hoe we hier met elkaar omgaan is dik in orde. Ik ben dan ook geen dag met tegenzin naar mijn werk gegaan.”

En nu?
“Het thuisfront kijkt er wel naar uit dat ik na 42 jaar onderwijs wat vaker thuis zal zijn. Maar ik kan niet stilzitten, en zal het onderwijs dan ook niet de rug toekeren. Er liggen al wat plannen voor een aantal onderwijsprojecten waar ik me tegenaan zal bemoeien. Maar eerst nog een mooi afscheid op 13 december. Bescheiden hoor, zo lang ben ik geen rector geweest. Maar naar dat diner met alle collega’s kijk ik enorm uit.”